BLOG: Vincent Patty
// Blogs
Een wijs man zei me ooit dat je een tekst nooit mag beginnen met jezelf. Bij deze ouwe.
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik Jiggy Djé een bovenmatige tot zeer capabele rapper vind. Zelfs de woordcombinatie ‘KANKER HARD JEEE’ schroom ik dikwijls niet.
Dit alles begon met het volgende: ‘Derde kamer? Ik noem het kleedkamer. Ik zag jou en Vecsy D elkaar in de reet nemen.’ Met daarop volgend: ‘Je weet toch, jullie zijn fakking homofiel. Jullie komen natter dan een waterpoloteam.’ Als 13-jarige vond ik dit zeer amusant. Een achteneenhalf. Hedentendage zou ik deze achteneenhalf wellicht aanscherpen, ware het niet dat Dhr. Patty niet zeven jaar onder een steen heeft geleefd. Sterker nog, in een huis. Sterker nog, de Kribbuh. Deze Kribbuh heeft zijn eigen verhaal dat jammerlijk genoeg niet in woorden te citeren valt. In ieder geval zijn daar verschillende melks te vinden en kan ik je vertellen dat dit huis zijn eigen radioprogramma gehad heeft met een recordaantal van 2 shows. Dat was een woordgrap.
Enfin, Vincent. Fijne vent. Voor een milliseconde was ik fan af. Je gaf namelijk toe dat Maurits Robert Delchot je ghostwriter is. In die milliseconde die het duurde om te beseffen dat het een grap van Jiggens’ kant betrof heb ik een disstrack geschreven. Het begint zo: ‘Jiggy Djé nummer één? Ik laat de ark kapseizen. Adopteer SpaceKees en z’n FreshCotton meisje.’ Om verdere zelfdoding van mijn imago te voorkomen zal ik je niet vermoeien met het restant.
Vanzelfsprekend bleef het niet bij die twee lines uit 2003. Ene Niels stuurde me equinox. Het nummer uiteraard. (Ik wil hiervoor alsnog wel €0,99 betalen als ik dan maar wel op de ark mag in 2012.) Wederom een achteneenhalf dus heb ik dat album acuut gedownload. (€14,99 was me toen iets te gortig.)
Wat een plaat. Een concept opzich. Over alles leek nagedacht. De volgorde was niet aan het toeval overgelaten. De lyrics waren nog steeds minstens een achteneenhalf en dan waren er ook nog eens concepttracks als Michelle en S.W.O.T. Tot op de dag van vandaag snap ik nog niet het hele album. De titel S.W.O.T. begreep ik pas in m’n eerste jaar universiteit en Bahasa spreek ik nog steeds niet.
Het oude Eminem gevoel waarbij je zoned out de plaat luistert en alle wordplay eruit wil halen en dat dan met alle G’s en R-en die de keelziekte Nederlands ons brengt. Wie nog durft te beweren dat rap alleen aanzet tot gangstertje spelen, geweld en het dragen van Polo petten en Nike windbreakers mag voor mijn part zijn geslachtsdeel in een electrische grasmaaier deponeren. Zolang de voorraad strekt.
Deze tekst werd medemogelijk gemaakt door synoniemen.net en het getal achteneenhalf.

