Vlak voor 2009 afsloot, kwam RedLight Boogie, voorheen bekend als SugaCane, Amsterdams trots in New York, uit met zijn album waar we eigenlijk al op wachten sinds ik nog niet geboren was. Samen met Deams vertegenwoordigt hij Nederland in de States, en niet onverdienstelijk. Samenwerkingen met Redman, Ol’ Dirty Bastard, en op zijn album Scram Jones, Sean P en Rock. Absoluut niet de minste, en daarom keek ik reikhalzend uit naar dit album. Kan hij de hoge verwachtingen, die hij zelf geschept heeft door de hele grote woorden, waarmaken?

Ik heb dit album veel geluisterd de afgelopen weken. En elke keer als ik het hele album had gehad, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Boogie heeft een stem die je aandacht absoluut trekt, en de beats op dit album zijn over het algemeen genomen sterk te noemen. Laten we het eens doornemen.

De eerste single, Welcome Me In, met Rock van Heltah Skeltah, is een plaat die rechtstreeks naar het mapje ‘klassiekers’ kan. Een beat die je een heel benauwd gevoel geeft, een Boogie die op het scherpst van de snede rapt, en een heerlijk refrein van Rock. Hier gaat absoluut niks mis. Maar het album heeft 20 nummers, en dat is tegenwoordig bèst veel.

Dan MOETEN er wel fillers tussen zitten. En die zijn er. Right Here! heeft een vervelende beat, idem gaat op voor Gimme Myspace, en dan hebben we Hands Down. Een beat van Perry Mistique. Niet de minste, en één van mijn favoriete producers, maar gebruiken we nu écht een beat die bijna een halfjaar terug is gebruikt door U-Niq in een Studiosessie bij Rotjoch? Het is ‘maar’ een 101barz ding, maar we zijn op een punt aangekomen dat 101Barz het belangrijkste medium in de Nederhop is, en dat moet je serieus nemen. Je kan niet zomaar een beat gaan recyclen die daar in gebruikt is, als je het mij vraagt. (Al is het werk van DJ Chainsaw op die beat wel weer erg dope)

Dat Cane op z’n best is als hij geprikkelt wordt om zo hard mogelijk uit de hoek te komen, bewijst de track met Sean P. Deze is pas later toegevoegd aan het geheel, voor de hardcopy van het album dat binnenkort dan toch echt in de winkel moet liggen. Maar Heat Rock blaast zo’n beetje het hele album omver, met waarschijnlijk de beste productie uit de stal van Killingskills, en quotes te over; “Cause I know my biggest hater is my baby moms” en “I’m a fabolous fuckup, knifes and nunchucks. Beat Earth wind & Fire out of all you dumb fucks” Zijn hier twee voorbeelden van. Bijna 3 en een halve minuut, puur genieten.

Een andere keiharde track is Thug Bunny met Naomi. Een heerlijke beat, met een Boogie die even laat zien dat hij toch wél z’n flow kan veranderen. Want het valt op dat hij vrij rechttoe rechtaan te werk gaat qua flow, en dat is misschien wel het grootste probleem op dit album. Er is vrij weinig echte afwisseling, die hij goed zou kunnen gebruiken.

Een paar tracks er af, misschien een betere volgorde van de nummers, en je hebt een dijk van een plaat, terwijl het nu een album is, wat zo ontzettend veel had kunnen zijn, maar het net niet is.